My bumpy road to the Greater Manchester Marathon

My road to the Greater Manchester Marathon had several ups, potholes and downs but in the end luckily all came together.

IMG_20180411_201240As Dutch Military I was lucky to be a member of the Dutch Defence Forces long distance race team for the past years. This allowed me to run marathons in Suriname, South Korea, Italy and Canada … a nice ‘running’ bonus for working for the Dutch MOD.

The qualification limit for the team is 2.40. This is a time within 60% of the average Military marathons race times. The Dutch MOD do not have ‘professional’ athletes like some other nations (up to Olympic level, for example Poland) but want to promote fitness and healthy competition within the International Military Sport Federation (CISM) based on the slogan ‘Friendship through Sport’.

There are no age categories in the Military Sport World. It does not matter if you are a young soldier of 20, or an ‘older’ (ahum) officer like me of 48. You need to qualify and for me January would be the month of THE DECISION!

To compete or not to compete in a spring marathon in order to qualify for the Military World Championship Marathon in November 2018.

I used the Saturday weekly (in the UK at least) well-known 5km parkruns around Northwood to get up to speed and measure, hopefully, progress. If I was able to get the speed back up to about 4 minutes per kilometre I thought / hoped I would be able to get to the required pace of 3.48 per kilometre for a 2.40 marathon time in the months ahead towards spring time.

Endurance is not the issue for me. I love long distance trailrunning and many weekends I go out for at 30km+ trailrun, enjoying the long distance footpaths, right of way tracks through forest and country side, stopping at kissing gates or to find my way back. But that is something completely different than running 3.48 per km for 2.40 hours!

January showed slowly the progress I hoped for in the Rickmansworth Parkruns

… 4.02 – 3.55 – 3.52 … LET’S DO IT!



So I signed up for one of the flattest courses in the UK, The Greater Manchester Marathon, created my own hashtag (why not?!) #RoadtoManchersterMarathon and decided on a very basic training schedule: continue running to and from work every day (i.e 20km a day), if possible join a parkrun for speed, a long trail because that is what I like most and further more … just see how I feel. The funny thing is that this last item


‘how I feel’ resulted in many different runs: complete slow, suddenly a few kilometres at a good pace, a fast or at least intensive kilometre at the end going uphill to work or home …

That is how I like to train, but … to get to 2.40 on the marathon more is needed … I found out …

For me especially more motivation was needed to do regular speed training, so how to get out of this pothole and back on the uphill road to Manchester?

I decided to start run for a charity promoting outdoor activities for people and families which are struggling with cancer or who are recuperating from it, Run4Cancer. main_logo_Run4CancerUnfortunately, also in my own family and family in law cancer has caused a lot of grief, with my mother and mother in law passing away some years ago due to cancer.

Organising things to raise donations really gave me the motivation I needed. Telling people of my goal for the marathon and reasons for the chosen charity pushed me to start doing regular speed training sessions like: 8 times 1km, or 3 times 3km, or 10 time 400m. Why? Sharing my plan forced me mentally to actually start what I needed to do!

And it was fun also, putting daily fruit on the table in the office, having Easter Soup with my colleagues and organising the Chorley-ROOTZ trailrun from the ROOTZ Coffeeshop in DSC_0153 (1)Chorleywood. The last was so much fun that I will continue to organise these: run through the English countryside for 1.30 and than enjoy a good coffee, tea with cake afterwards, what else would you want?

So out of the pothole, away from the down hill motivation, the month of March was all uphill … even when there was snow and mud … and my Fleet Half Marathon test run cancelled due to snow mid-March!



Parkrun average pace in March … 3.44, 3.45, 3.45 … I was getting close but not close enough for a 3.48 per kilometre for 42.195 kilometres in one race.

I have run enough marathons to know miracles do not exist but if all stars align in perfect order who knows?



Sunday 8th April, started perfect. My Dutch Defence colleague Edwin de Neijs had a hotel room right near the start allowing a very relaxed warm-up, toilet break, some tea and short run to the start.

The weather was tip-top, with no wind and approx 9 – 10 degrees Celsius … and … although 10.000 people joined the marathon I could start right on the starting line! There is no large group of elite runners in the Manchester marathon (winning time 2.20) so when you run near 2.40 you are allowed in the first start section and even up to the start line when the gun goes off!

I felt great, having seriously tapered the last week with only 5km runs, some core stability exercises, no alcohol and consciously not eating suddenly too much. Do not worry … I have fully indulged myself massively with plenty food and especially two days with huge Ice-creams as dessert!

I could keep a good pace passing 10km in 38.06 and half way 1.20.52. I knew 2.40 was too fast but keeping 3.50 per kilometre seemed achievable … until … around 23km I felt my legs slowly stiffening due to fatigue and cold. I am a ‘cold person’ and the 10 degrees was just a little too cold for me. But that is the fun and adventure of the marathon!

The internal mental struggle starts … continue or stop … slow down? Now way! … think of the charity … think of the potential running bonus … stop moaning … get going … the downhill thoughts stopped and I was able to keep going, a little slower but still OK!

The last kilometres were brutal and painful but also great! Edwin had caught with up after running a more flat race and together we pushed for the last stretch passing the finish together … in … 2.43.52 … HAPPY!


Medal, Erdinger Alcohol free recovery Beer, Protein recovery shakes, shuffling back to the hotel … shower … Guinness! Food! Ice Cream!

More than 500 GBP raised for Run4Cancer!


Is it enough for the Dutch military team? That is up to the coach to decide. Three days of sore calves tells me this was the maximum achievable at the moment. Faster is surely possible when my training is more focused on the marathon I am sure … but for now … relax and enjoy!


Some (maybe not very) interesting facts 🙂

I ran on Brooks Hyperion road race shoes, used Compressport tubes to reduce calve stiffness (‘Dutch’ orange coloured for additional motivation!), and was further dressed in a running short, a short sleeve shirt with a Run4Cancer running top and a buff.

My breakfast followed my ‘usual marathon routine’: alarm at 0500 with a start at 0900, four white buns with jam and honey together with two cups of strong coffee and a bottle of energy drink. No more drinking after 0600 besides a cup of tea, one gel and a little energy drink before the start.

The refreshments post during the race were excellent with real water bottles instead of plastic cups (which do not allow you to keep running and take a small sip now and than). My drinking plan was for some water every 10km. However, due to the cold I did not need that much water, which was OK because the water bottles were rather cold themselves!

Other bonus were the gels provided. I started with four of my favourite TriSportPharma gels Ratio 2:1, one just before the start followed by one every 5km. However, I did not want to carry many more gels due to the weight so I was glad to know the organisation provided real gels instead of the usual only banana, cookies etc. Well done for Manchester!

Finish time 2.43.52, average of 3.53 minutes per kilometres, 100 metres measured height gained, 2800 calories.


Manchester Marathon 2018 tijden.jpgManchester Marathon 2018 tijden 2.jpg

Will I run the Greater Manchester Marathon again?

I do not think so, at least not because of the atmosphere. The marathon navigates Greater Manchester with very lively parts in suburbs but also very dull parts.

OK, I understand this part but why start and finish both on a wide road near a shopping mall and not in the city centre with live music, open pubs and fully pack terraces!

On the other hand … maybe yes, only because indeed it is flat, fast, easy to start in front and has well organised refreshment posts. But I think I will try London in 2019!

Wie de wegwedstrijdschoen past trekke hem aan!

Welke schoen past het beste bij welke wedstrijd?

Voor trailrunning heb je een hoop verschillende soorten schoenen.

Afhankelijk van de ondergrond, weer en lengte van de trail kan het veel uitmaken wat voor schoen je aan doet. Niets is zo vervelend als kilometers lang glibberen en glijden omdat de noppen te klein zijn, of continu stenen die in je voeten prikken omdat de zool te zacht is voor de stenen ondergrond.

Voor wegwedstrijden is de keuze wat gemakkelijker vind ik zelf.

Mijn favoriete wegracer moet licht zijn, strak om je voet zitten, soepel aanvoelen en ‘lekker rollen’. Afhankelijk van de afstand wil ik graag wat meer of minder vering en mogelijk een grotere heeldrop om verzuring in de kuiten meer tegen te gaan. Ik kan goed uit te voeten met een neutrale zool of eventueel een zool met een lichte anti-pronatie.

Maar welke wegracer trek ik straks aan tijdens

het MWK Marathon in Ottawa op zondag 28 mei?

INOV Road X-treme 220                           BROOKS HYPERION                              ASICS GEL-DS Racer 10

Gebaseerd op mijn bovenstaande wensenlijst voor wegracers loop ik de laatste jaren al mijn wegwedstrijden op de ASICS GEL-DS Racer (eerder nummer 9, nu nummer 10, terwijl er nu ook al weer een nummer 11is!). De schoen voldoet aan al mijn voorwaarden en de teller voor nummer 10 staat dan ook al op: 600km (o.a. vier marathons en vier halve marathons). De schoen is nog in perfecte staat en ik denk dat ik zeker met gemak tot de 1000km door kan gaan. Je kan de nummer 10 nog wel krijgen op het internet als je interesse hebt en anders kan je er voor kiezen om 11 in de winkel passen (die volgens mij niet enorm verschillend zijn).


ASICS GEL-DS Racer 10, per schoen: 181 gram maat US 9,5, heeldrop: 8mm.

Nu won ik laatst tijdens een halve marathon (op de ASICS!) een tegoedbon van BROOKS. Eigenlijk had ik helemaal geen band met dit merk maar door de tegoedbon toch gaan kijken op de website en de BROOKS wegracers gekocht genaamd Hyperion. De schoenen voldoen perfect aan mijn beschreven wensenlijst waarbij ik na enkele 5km wedstrijden met name gecharmeerd ben door de nog strakkere pasvorm om mijn voet (met name bij de tenen is de schoen duidelijk smaller dan de ASICS) en de zool heeft een meer afrollend gevoel (dat zie je ook wel als je naar de schoen kijkt). Grappig is dat beide schoenen op de gram nauwkeurig hetzelfde wegen! De Hyperion heeft daarnaast een iets grotere heeldrop van de ASICS, 10mm ipv 8mm. De Hyperion wordt ook nog steeds verkocht via internet en in de gespecialiseerde winkels. Waarschijnlijk zal een winkel de schoen wel moeten bestellen want wegracers hebben maar een kleine omloop en zijn vaak dus niet standaard in de winkel te bekijken.


Brooks Hyperion, per schoen: 181 gram maat US 9,5, heeldrop: 10mm.

En dan mijn derde paar wegracers – een beetje fanaat, of malloot, afhankelijk van je perspectief, ben ik inderdaad wel – zijn de INOV-8 Road X-treme 220. Dit is een beetje vreemde eend in de bijt van mijn hardloopschoencollectie omdat de schoen v.w.b. gewicht duidelijker zwaarder is, 241 gram versus 181 gram (30% meer) maar tegelijkertijd minder vering geeft voor de op verharde weg en een heeldrop heeft van maar 3mm. Het is dus een soort van minimalistische ‘zero drop’ wegschoen. Om eerlijk te zijn is het een schoen die ik zo nu en dan aan doe als ik wat snelheidstraining doe waarbij ik weet dat de afstand niet al te lang is. Ik heb toch liever iets meer vering en een beetje meer heeldrop.

De X-treme 220 is uit het assortiment van INOV-8 wat misschien ook wel iets zegt over hoe deze beviel bij de meeste hardlopers, maar is nog wel via internet te verkijgen. INOV-8 is v.w.b. wegracers overgegaan op de RoadTalon series (waar ook een Trailrun serie van bestaat, die mij trouwens prima bevalt, de TrailTalon 275). De RoadTalon heeft ook een kleine heeldrop van 4mm maar v.w.b. vering wel meer via de Powerflow zool die ook te vinden is in de TrailTalon 275. De moeite van het proberen waard al is deze schoen nog weer wat zwaarder. Ik denk dat INOV-8 toch vooral uitstekende schoenen maakt voor op de trails!


INOV-8 Road X-treme 220, per schoen: 241 gram maat US 9,5, heeldrop: 3mm.

Maar nu … welke schoen trek ik aan?

Wie van de drie?

Waar ga ik nu op lopen straks in Ottawa om onder de twee uur te komen, haha! Dat niet denk ik, doelstelling is 2.40, dat is al een uitdaging genoeg! Ik denk dat het de BROOKS Hyperion worden om twee redenen. Allereerst bevalt het ‘afrollende’ gevoel van de zool mij wel en ten tweede geeft de heeldrop van 10mm net iets meer ontspanning op de overgang van mijn linkervoet richting de achillespees. Dat lichaamsdeel voelt momenteel een beetje stijf als ik begin met lopen. Niet ernstig maar wel irritant. Een extra stukje heeldrop helpt dan om de irritatie te verlichten.

Ik neem wel allebei de BROOKS en ASICS mee, kan ik altijd nog wisselen!

Mijn PR 45+ heb ik immers gelopen op de ASICS DS-RACER 10 vorig jaar in Turijn met 2.37.48.

Hardlopers bijgeloof … daar heb ik ook wel eens een beetje last van.

Ik zal het laten weten na 28 mei!

Ik hoor ook graag jouw ervaringen met de asfaltracers!


Ottawa here I come!

Mijn deelname aan de Marathon van Ottawa als lid van de Nederlandse Defensie Lange afstand hardloop equipe.

Nog een weekje en dan start ik op zondag 28 mei in de Ottawa marathon tijdens het Tamarack Ottawa Race Weekend.

Maar stop eens even! Je was toch een trailrunner? En dan ga je 42,195 km op de verharde weg lopen?

Ja, dat is correct. Ik vind trailrunning heerlijk maar ik ben ook lid van de Nederlandse Defensie lange afstand hardloop equipe. En als kers op de hardlooptaart en als bonus bij het werk van defensie mag ik met de equipe mee doen aan het Militair Wereld Kampioenschap Marathon. Elk jaar organiseert een ander land dit evenement, meestal samen met een civiele marathon. Een zogenaamde ‘win – win’ want de civiele marathon krijgt een 100+ snelle lopers extra (de militaire winnaar loopt meestal ergens rond de 2.10-2.15) en het organiserende land kan gebruik maken van de logistiek van de civiele marathon die meestal prima op orde is.

De Nederlandse defensie kent geen ‘topsportbeleid’ meer waarbij semi-professionele atleten werken en sporten bij defensie. Andere landen hebben dat nog wel, o.a. voor de marathon, en vandaar dat er lopers mee doen die 2.10 lopen en lopers die 3.00 als PR hebben.

De promotie van sport binnen de Nederlandse defensie is in de breedte en als je zelf de nodige tijd investeert mag je mee doen met verschillende internationale evenementen, mooie kers toch! Voor de marathon geldt een kwalificatietijd van 2.40 voor heren. Daar voldoe ik tot nu toe aan, dus ik mag mee! Niet voor de eerste keer trouwens. Ik had het geluk dat ik al eerder mee mocht naar Turijn (2016), Zuid  Korea (2015) en Suriname (2013).

Mooi moment dacht ik om dit blog mee te beginnen.