Sacred Forest WK Trail

Wat een fantastische ervaring!

Trailrunning door de bergen

is gelijk aan

bergwandelen voor ongeduldige mensen

Zeker als het een trail betreft van 48km met 2800 hoogtemeters door de prachtige Italiaanse Apennijnen. Want met een gemiddelde snelheid van 8 km / uur komt dat toch redelijk in de buurt van een lekker bergwandeltempo. Al moet ik bekennen dat het niet zonder moeite ging.

Logo_color_TSF+CMP_completoVoor mij persoonlijk was het WK Trail weer een stap verder in mijn trailrunning ervaring door de combinatie van een flinke afstand, behoorlijk wat hoogtemeters, lange klim- en daalstukken over losse stenen, het gebruik van trailstokken en een temperatuur die opliep tot 30 graden ( zie ook mijn ‘persoonlijke – ahum – video’).

Samenvatting vooraf:

Het was afzien, afvragen waar ik aan  begonnen was, maar ook genieten tijdens de wedstrijd van de prachtige natuur, de sfeer en festiviteiten.

DSC_0880Met een gezellig Nederlands team van zes heren, vijf dames en een vijf persoons begeleidingsteam waren we donderdagavond voor de race neergedaald in het dorpje Badia Prataglia, middenin de Apennijnen, in een eenvoudig maar zeer gezellig hotel Floresta vlak bij de start. Het anders redelijk slaperig plaatsje was compleet in de ban van de Trail de Sacred Forests. Aan het WK deden 38 landen mee met ruim 239 startende atleten van over de gehele wereld, Uruguay, Australië, Japan, Iau, Nepal … wel bijzonder dat al die atleten naar Italië komen voor het WK. Er was trouwens niet alleen het WK Trail maar ook andere wedstrijden tot aan 80km (oef!).

DSC_0871Vrijdagavond was openingsceremonie op de kasteelgronden van Poppi. Op zich is dat altijd wel leuk met een vlaggenparade van alle teams maar helaas duurt het ook meestal erg lang, zeker als alle landen met applaus worden voorgesteld en vervolgens de lokale notabelen mooie speeches in het Italiaans geven gevolgd  door kakofonie van wereldwijde atletenorganisaties. Dit WK ultra Trail werd georganiseerd de International Association of Ultrarunners (IAU) namens de International Trailrunning Association (ITRA). Klinkt logisch, maar het lijkt wel de wereld van drie boksbonden, want je hebt ook de World Mountain Running Association (WMRA) of de International Sky running Association (ISF), of de Silly Walk Department (mijn favoriet!). Uiteindelijk leuke avond om in de wedstrijdsfeer te komen, met alle teams samen en een heerlijk (pasta) buffet ’s avonds.

Zaterdag 10 juni was om 0800 de start … 0400 ontbijt … even weer liggen … 0600 twee heerlijke Italiaanse Espresso doppio … gereed!

DSC_0882Het parcours gaat meteen hard omhoog de bossen in, eerst nog een breed pad maar dan smaller en meer losse stenen. Mijn wedstrijdstrategie was om de eerste helft relatief rustig aan te doen, kijken hoe het gaat met het klimmen en dalen en de hitte en dan op mijn duurvermogen de tweede helft doorlopen. Bij de start nog bewolkt, breekt de zon toch al snel door en stijgt de temperatuur richting de 30 graden Celsius. Prettig is dat een groot gedeelte van het parcours door de prachtige bossen gaat, dat is genieten van de natuur en minder warm! Toch zijn er ook enkele open stukken over steengraden naar uiteindelijk drie ‘toppen’ in de route, en dan is het erg warm!

DSC_0888
Tijdens de trail stop ik soms even voor een foto / video / energy gel / genieten

Op de helft is de eerste post waar begeleiding spullen mag aan-/afgeven. Hier neem ik de trailstokken mee voor twee relatief steile stukken. Het oefenen afgelopen week met in-/uitklappen van de driedelige Black Diamond Trailpoles (vriendelijk gekregen als testexemplaar van de MudSweatTrails Store , dank!) heeft geholpen en ik merk echt profijt bij het klimmen. Wat mij betreft zijn deze trailpoles nu onderdeel van mijn uitrusting als ik in de bergen ga trailrunnen. Afhankelijk van hoe sterk je bent in het klimmen leveren trailstokken zeker meerwaarde op,

Simpelweg: Trailstokken hoe minder berggeit – hoe meer voordeel

IMG-20170610-WA0002Onderweg wordt er veel water aangeboden, dat is fijn met de hitte maar toch blijkt achteraf dat niet iedereen zich misschien realiseert dat alleen water drinken niet voldoende is als je zoveel zweet (mijn trailvest en broek waren wit uitgeslagen door het zweet), maar dat zouten / mineralen moet toevoegen. Veel mensen met kramp, ook binnen het Nederlandse team – dusdanig dat onze beste Nederlander Zac Freudenburg kortstondig aan het infuus moet na de finish (hij trekt gelukkig snel bij!).

dsc_0855.jpg
De knokkelige knieën van het NLD INOV-8 team, beide op INOV-8 Roclite 305
percorso_Mondiale_TSF_49km
Mijn GARMIN gaf 47,5 km en 2800m

 

 

 

 

 

Onderweg heb ik tussen 30 – 40 km toch ook wat last van kramp in mijn voeten en kuiten. Nadat ik de veters van mijn INOV-8 Roclite 305 na de tweede teambevoorradingspost wat losser maak is dat opgelost, gelukkig maar. Een prachtig ‘horizontaal’ pad door een bos met mooie hoge bomen, de gedacht dat het daarna nog alleen maar afdalen is en dat ik nog kans heb om een plaatsje op te schuiven in de Nederlandse teamranking geven mij een tweede leven. Enkele kilometers voor het einde haal ik Dominique Pankow in die helaas veel last van kramp heeft.

Mijn voedingsplan voor onderweg verloopt gelukkig goed, ik vertrek met een 0.5 liter softflask met water en een mineralen bruistablet. Bij de twee verversingsposten ruil ik die in voor een nieuw exemplaar. Samen met een extra stop drink ik onderweg twee liter samen met in totaal zeven energy gels. Hier had ik op meer gerekend – drie per uur – maar dat voelde onderweg als te veel, mogelijk door de hitte. Geen hongerklap of lichtheid in het hoofd dus blijkbaar voldoende. Na de finish meteen veel eiwitrijke RECUPRO shakes gedronken (voor mij bevalt TriSportPharma maar je moet zelf proberen / testen en dan kiezen).

Wat heerlijk was onderweg: een blokje Parmezaanse kaas – zout, pittig, MJAM!

received_1520911964648913Ik finish net binnen de zes uur, 5.56.43, super blij (96e overall en 82e man (van de 138) – een hoop snelle dames dus! Dan is bij de mannen de Spaanse winnaar Luis Alberto Hernando (net als vorig jaar) al 1,5 uur binnen, en ook de eerste vrouw, de Française Adeline Roche, heeft al een uur gedoucht.

Nederland doet het als ‘vlak landers’ goed. Ragna Debats wordt super knap vierde (vorig jaar derde, en maar 3 minuten achter Zac) en bij de mannen zijn Zac, Tim en Peter ook al een half uurtje binnen voor mijn finish (waarna Dominique snel eindigt). Kim, Leonie, Karin en Mirthe volgen dan al snel. Helaas moest Erwin onderweg uitstappen met maagklachten. Het herenteam wordt 15e en het damesteam knap 11e , niet slecht toch!

We komen er als team niet helemaal ongeschonden uit. Naast al beschreven kramp en maagklachten maken drie nog een behoorlijk smak op de harde stenen. Zoals naar het nu lijkt zonder al te grote schade maar wel redelijk bont, blauw en beurs.

s’ Avonds is de prijsuitreiking in het dorp, lekker naast ons hotel, met veel muziek en een spectaculair vuurwerk ik de Italiaanse kleuren: groen, rood en wit. Nog even een ijsje eten, en dan gaat toch langzaam bij mij het licht uit.

Volgend jaar, 12 mei 2018, is het WK in het Penyagolosa Park nabij Valencia in Spanje met ruim 80km met veel (!) hoogtemeters,

wie weet … nu eerst even bijkomen.

Het Nederlandse team bestond dit jaar uit de volgende atleten:

Dominique Pankow, Peter van der Zon, Tim Pleijte, Erwin Adan, Geordie Klein, Zac Freudenburg, Ragna Debats, Mirthe Overkamp, Leonie Ton, Kim Mulder en Karin Sloove.

Een super gezellig begeleidingsteam hielp ons optimaal te presteren:

Laurens Groenendijk dank voor je continue, aanstekelijke enthousiasme samen met Guy Otten. En de ondersteuning tijdens de loop door Pere Aurell Bove, Menno Mulder en Onno. Bart van Driel speciaal dank voor de mooie teamsponsoring van super prettige Julbo Eyewear zonnebrillen en het regelen van teamtrainingspakken via Outdoor XL in Barendrecht. En Monique Derksen heel veel dank voor de goede massage en advies over mijn linker Achilles / voet irritatie.

Voor een algemeen wedstrijdverslag verwijs ik graag naar MudSweatTrails.

Oefening baart kunst

Vallen en opstaan met trailrunning poles

Oefenen totdat je er bij neer valt,

in het donker, achterstevoren, vermoeid, nat en koud…

… klinkt bekend? Misschien uit de film Master and Commander (zet je volume meteen hoog!) waar via ‘gundrills’ men twee keer zo snel kan schieten dan de gevreesde tegenstander en daarmee een beslissend competitief voordeel bereikt. Of uit je diensttijd (als je oud genoeg bent) of zoals ikzelf omdat je bij defensie werkt en in de praktijk hebt geleerd dat ‘gundrills’ soms het verschil maken tussen leven en dood.

MOV_0838_000032Ho, ho, … wacht eens even, maar dit weblog gaat toch over trailrunning, niet leven en dood. Inderdaad niemand die er wakker van ligt of ik nu snel of langzaam, lopend of staand, met een hoofdlamp of op gevoel mijn gloednieuwe trailrunning poles ga gebruiken … behalve ikzelf dan.

Voor mijn deelname aan het WK Trail 2017 10 juni a.s. in Badia Prataglia (Italië) denk ik dat ik met trailrunning poles beter ga presteren op de 50km inclusief 3000+ hoogtemeters. En gedurende het zesdaagse International Trail Festival in Jaca (Spaanse Pyreneeën) ga ik ze zeker gebruiken tijdens de in totaal 234km met 15.000+ hoogtemeters.

MOV_0838_000041Maar … ik had nog nooit met poles een trailrun gedaan! Gelukkig is er veel informatie te vinden op internet en ben ik zowel in Italië als in de Spaanse Pyreneeën omgeven door allerlei zeer ervaren berg trailrunners.

Tom Maessen en Marc Weening van MudSweatTrail (Store) waren zo vriendelijk om mij een paar Black Diamond Distance carbon FLZ aan te bieden ter (letterlijke) ondersteuning van mijn aankomende trailactiviteiten … ik kan niet anders zeggen dan top, bedankt!

Echter, het WK Trail is nu niet het moment

om de poles uit de verpakking te halen 🙂

Dus dit weekend, tijdens een reis voor mijn werk in Szczecin, Polen, trok ik de ‘stoute stokken’ uit de verpakking en ging op pad in het nabijgelegen park, op zoek naar reliëf. DSC_0827Nu was dat er niet al te veel maar de basisvaardigheden, in- en uitklappen, opbergen in mijn Compressport UltRun 140 pac, en links van rechts onderscheiden (de polsbanden zitten links en rechts tegengesteld ingevlochten, aangegeven door R en L – ik dacht eerst dat L voor large stond, totdat ik de R zag!) zitten er al redelijk in een week voor Italië … maar maak u eigen oordeel op en kom zeker met tips na het zien van mijn vorderingen via YouTube – Vallen en opstaan –.

Verdere ervaringen volgen …

… nu genieten van het goede leven na een trailrun … de herstellende eiwitten volgen later wel.

DSC_0835

Wie de wegwedstrijdschoen past trekke hem aan!

Welke schoen past het beste bij welke wedstrijd?

Voor trailrunning heb je een hoop verschillende soorten schoenen.

Afhankelijk van de ondergrond, weer en lengte van de trail kan het veel uitmaken wat voor schoen je aan doet. Niets is zo vervelend als kilometers lang glibberen en glijden omdat de noppen te klein zijn, of continu stenen die in je voeten prikken omdat de zool te zacht is voor de stenen ondergrond.

Voor wegwedstrijden is de keuze wat gemakkelijker vind ik zelf.

Mijn favoriete wegracer moet licht zijn, strak om je voet zitten, soepel aanvoelen en ‘lekker rollen’. Afhankelijk van de afstand wil ik graag wat meer of minder vering en mogelijk een grotere heeldrop om verzuring in de kuiten meer tegen te gaan. Ik kan goed uit te voeten met een neutrale zool of eventueel een zool met een lichte anti-pronatie.

Maar welke wegracer trek ik straks aan tijdens

het MWK Marathon in Ottawa op zondag 28 mei?

DSC_0790
INOV Road X-treme 220                           BROOKS HYPERION                              ASICS GEL-DS Racer 10

Gebaseerd op mijn bovenstaande wensenlijst voor wegracers loop ik de laatste jaren al mijn wegwedstrijden op de ASICS GEL-DS Racer (eerder nummer 9, nu nummer 10, terwijl er nu ook al weer een nummer 11is!). De schoen voldoet aan al mijn voorwaarden en de teller voor nummer 10 staat dan ook al op: 600km (o.a. vier marathons en vier halve marathons). De schoen is nog in perfecte staat en ik denk dat ik zeker met gemak tot de 1000km door kan gaan. Je kan de nummer 10 nog wel krijgen op het internet als je interesse hebt en anders kan je er voor kiezen om 11 in de winkel passen (die volgens mij niet enorm verschillend zijn).

Gegevens:

ASICS GEL-DS Racer 10, per schoen: 181 gram maat US 9,5, heeldrop: 8mm.

Nu won ik laatst tijdens een halve marathon (op de ASICS!) een tegoedbon van BROOKS. Eigenlijk had ik helemaal geen band met dit merk maar door de tegoedbon toch gaan kijken op de website en de BROOKS wegracers gekocht genaamd Hyperion. De schoenen voldoen perfect aan mijn beschreven wensenlijst waarbij ik na enkele 5km wedstrijden met name gecharmeerd ben door de nog strakkere pasvorm om mijn voet (met name bij de tenen is de schoen duidelijk smaller dan de ASICS) en de zool heeft een meer afrollend gevoel (dat zie je ook wel als je naar de schoen kijkt). Grappig is dat beide schoenen op de gram nauwkeurig hetzelfde wegen! De Hyperion heeft daarnaast een iets grotere heeldrop van de ASICS, 10mm ipv 8mm. De Hyperion wordt ook nog steeds verkocht via internet en in de gespecialiseerde winkels. Waarschijnlijk zal een winkel de schoen wel moeten bestellen want wegracers hebben maar een kleine omloop en zijn vaak dus niet standaard in de winkel te bekijken.

Gegevens:

Brooks Hyperion, per schoen: 181 gram maat US 9,5, heeldrop: 10mm.

En dan mijn derde paar wegracers – een beetje fanaat, of malloot, afhankelijk van je perspectief, ben ik inderdaad wel – zijn de INOV-8 Road X-treme 220. Dit is een beetje vreemde eend in de bijt van mijn hardloopschoencollectie omdat de schoen v.w.b. gewicht duidelijker zwaarder is, 241 gram versus 181 gram (30% meer) maar tegelijkertijd minder vering geeft voor de op verharde weg en een heeldrop heeft van maar 3mm. Het is dus een soort van minimalistische ‘zero drop’ wegschoen. Om eerlijk te zijn is het een schoen die ik zo nu en dan aan doe als ik wat snelheidstraining doe waarbij ik weet dat de afstand niet al te lang is. Ik heb toch liever iets meer vering en een beetje meer heeldrop.

De X-treme 220 is uit het assortiment van INOV-8 wat misschien ook wel iets zegt over hoe deze beviel bij de meeste hardlopers, maar is nog wel via internet te verkijgen. INOV-8 is v.w.b. wegracers overgegaan op de RoadTalon series (waar ook een Trailrun serie van bestaat, die mij trouwens prima bevalt, de TrailTalon 275). De RoadTalon heeft ook een kleine heeldrop van 4mm maar v.w.b. vering wel meer via de Powerflow zool die ook te vinden is in de TrailTalon 275. De moeite van het proberen waard al is deze schoen nog weer wat zwaarder. Ik denk dat INOV-8 toch vooral uitstekende schoenen maakt voor op de trails!

Gegevens:

INOV-8 Road X-treme 220, per schoen: 241 gram maat US 9,5, heeldrop: 3mm.

Maar nu … welke schoen trek ik aan?

DSC_0791
Wie van de drie?

Waar ga ik nu op lopen straks in Ottawa om onder de twee uur te komen, haha! Dat niet denk ik, doelstelling is 2.40, dat is al een uitdaging genoeg! Ik denk dat het de BROOKS Hyperion worden om twee redenen. Allereerst bevalt het ‘afrollende’ gevoel van de zool mij wel en ten tweede geeft de heeldrop van 10mm net iets meer ontspanning op de overgang van mijn linkervoet richting de achillespees. Dat lichaamsdeel voelt momenteel een beetje stijf als ik begin met lopen. Niet ernstig maar wel irritant. Een extra stukje heeldrop helpt dan om de irritatie te verlichten.

Ik neem wel allebei de BROOKS en ASICS mee, kan ik altijd nog wisselen!

Mijn PR 45+ heb ik immers gelopen op de ASICS DS-RACER 10 vorig jaar in Turijn met 2.37.48.

Hardlopers bijgeloof … daar heb ik ook wel eens een beetje last van.

Ik zal het laten weten na 28 mei!

Ik hoor ook graag jouw ervaringen met de asfaltracers!

 

Trailrunvest vergelijking: INOV-8 Race Ultra 5 versus SALAMON S-LAB ADV SKIN3 5 SET

Twee trailrunvesten met elkaar vergeleken.

Sinds de zomer van 2015 ben ik gegrepen door het virus van trailrunning. Onderdeel van de trailrun ‘outfit’ is een trailrunverst.

Maar waarom eigenlijk zo’n vest aantrekken?
Voor veel wedstrijden tot 30km zijn in ieder geval in Nederland vaak voldoende voeding en drinkposten dat een trailrunvest met drinken en eten niet echt nodig is. Je kan in de hardloopbroek wat energy gels meenemen en een flexibele waterzak (zogenaamde softflask) zoals bij de trailrunvesten tegenwoordig zitten en dat is voldoende, is in ieder geval mijn ervaring (de flask vul je dan snel bij een drinkpost, drinkt hem daarna leeg en stopt deze weer weg in je broek tot de volgende post). Als het een langere trail wordt, bijvoorbeeld richting de 50 of 100km dan is een trailrunvest een overweging om daarin een extra jack en dergelijke mee te nemen. Het lichaam heeft het vaak toch moeilijk om warm te blijven als je zo lang bezig bent en echt je limieten opzoekt.

Andere reden is als je zelf of met een klein groepje op pad gaat en geen bevoorradingsposten (cafe, supermarkt, benzinestation) onderweg verwachtbaar zijn of omdat je deze niet wilt gebruiken. Ik gebruik vaak een trailrunvest als ik twee uur of meer ga trainen in de Schoorlse duinen. Dan neem ik ongeveer een halve liter water mee (verdeeld over twee softflasks), een energiereep en een windjack of regenjack. Als je verder buiten Nederland lange trails gaat doen in bijvoorbeeld de Ardennen, Harz, Schotse Hooglanden of de Alpen dan moet je zeker een trailrunvest gebruiken om al het materiaal mee te nemen dat nodig is om voorbereid te zijn op snelle weersveranderingen of lange tijd afwezigheid van andere mensen en buiten telefoonbereik etc. Ik heb zelf veel gewandeld in de Schotse Hooglanden en daar is het ‘heel gewoon’ om alle vier de seizoenen twee tot drie keer per dag in de bergen tegen te komen! Zie voor bijvoorbeeld een paklijst de verplichte spullen die je mee moet nemen als je mee doet aan de Ultra Trail du Mont Blanc – UTMBof de Glencoe Marathon Schotland.

Hieruit volgt ook min of meer een antwoord wat voor soort trailrunvest je zoekt, in ieder geval v.w.b. het volume aan spullen die erin passen. Ik heb de 5l van INOV-8 vergeleken met de 12l van SALAMON. Echter, beide merken brengen ook andere maten op de markt, INOV-8 bijvoorbeeld 10l, 16l of 24l (dat wordt dan eigenlijk een echte rugzak) en SALAMON bijvoorbeeld een 20l rugzak of een 5l trailrunvest uit dezelfde lijn als de 12l die ik gebruikte. Op de video krijg je een idee wat 5l of 12l allemaal kan herbergen.

Voor wat er allemaal aan, op en in de beide trailrunvesten zit, past en gaat wil ik je de video aanraden. Wat ik hier nog ga beschrijven zijn mijn afwegingen over beide trailrunvesten.

De inov-8 Race Ultra 5 zit bij mij heel goed in de maat M/L. Ik heb eerst een S/M geprobeerd maar dat was voor mij te klein (borstomvang 95cm). De bandjes stonden dan helemaal op maximaal. Ik ben niet overdreven breed dus mogelijk dat voor een breed gebouwd persoon de M/L zelfs wat klein zou kunnen zijn. De SALAMON S-LAB ADV SKIN3 5 SET heb ik in de maat M/L gebruikt, maar daar is ook nog een grotere versie van, te weten: XL. Ook deze zat goed en na wat proberen met op de juiste wijze pakken van spullen had ik bij beide trailrunvesten geen last van schudden o.i.d.
De INOV-8 weegt rond 250 gram en de SALAMON 325 gram, een klein verschil dat nagenoeg verdwijnt bij de 5l versie van SALAMON. Ook de prijzen zijn min of meer gelijk, rond 130 euro.

Geen echte verschillen tot nu toe dus, maar …

Wat ik aan de INOV-8 waardeer is het elastiek op de achterkant waardoor je nog een extra jack kan meenemen en wat echt top is zijn de verlengde drinkslangen aan de softflasks. Hierdoor kan je tijdens het lopen gemakkelijk drinken, veel gemakkelijker dan bij de softflasks van SALAMON. Je zou op die van SALAMON langere drinkslangen kunnen zetten maar bij INOV-8 zijn speciaal voor deze verlengde drinkslangen vakjes gemaakt op de schouderbanden zodat ze goed blijven zitten als je ze niet gebruikt.
Wat ik aan de SALAMON waardeer is de wijze waarop je de borstbanden gemakkelijk kan verstellen en er zit wat meer elastische rek in. Dit kan handig zijn als je net op de plaats van een band ook iets in je jack hebt zitten of een hartslagband daar om je middel zit.

Mijn keuze …

Als ik mag kiezen dan kies ik toch voor de INOV-8 boven de SALAMON. Met name vanwege de goed doordachte verlenging van de drinkslangen en, maar dat is meer smaak dan functioneel, de zwarte back-to-basic uitvoering die oerdegelijk is en toch licht. De keuze is voor mij vrij tot op zekere hoogte want uiteindelijk past in 12l meer dan 5l dus als ik echt met veel spullen op pad ga dan komt de SALAMON weer van pas.

Advies …

Bedenk allereerst waarvoor je een trailrunvest nu en in de toekmost gaat gebruiken. Als je streeft naar langere tochten door meer uitdagend terrein kies dan voor een vest met voldoende volume. Ik denk toch snel aan 10 tot 12l als minimum. Het extra gewicht maakt niet zoveel uit om daarvoor nu twee volumematen aan te schaffen.

Test goed of ze passen bij jouw lichaamsbouw, met name borstomvang, en test ze met gewicht want anders zit alles lekker!

Bedenk of je een wedstrijdloper bent die niet wil stoppen om te drinken, dan heeft de INOV-8 een voordeel met de goed verwerkte langere drinkslangen.
Goedkoop zijn ze allebei niet. Wel oerdegelijk en ik denk dat je een zeer goede kwaliteit krijgt voor de prijs. Neem dus de tijd want slijten doen ze niet zo snel.

Hopelijk helpen mijn ervaringen bij je keuze. Ik hoor graag wat het is geworden!