Sacred Forest WK Trail

Wat een fantastische ervaring!

Trailrunning door de bergen

is gelijk aan

bergwandelen voor ongeduldige mensen

Zeker als het een trail betreft van 48km met 2800 hoogtemeters door de prachtige Italiaanse Apennijnen. Want met een gemiddelde snelheid van 8 km / uur komt dat toch redelijk in de buurt van een lekker bergwandeltempo. Al moet ik bekennen dat het niet zonder moeite ging.

Logo_color_TSF+CMP_completoVoor mij persoonlijk was het WK Trail weer een stap verder in mijn trailrunning ervaring door de combinatie van een flinke afstand, behoorlijk wat hoogtemeters, lange klim- en daalstukken over losse stenen, het gebruik van trailstokken en een temperatuur die opliep tot 30 graden ( zie ook mijn ‘persoonlijke – ahum – video’).

Samenvatting vooraf:

Het was afzien, afvragen waar ik aan  begonnen was, maar ook genieten tijdens de wedstrijd van de prachtige natuur, de sfeer en festiviteiten.

DSC_0880Met een gezellig Nederlands team van zes heren, vijf dames en een vijf persoons begeleidingsteam waren we donderdagavond voor de race neergedaald in het dorpje Badia Prataglia, middenin de Apennijnen, in een eenvoudig maar zeer gezellig hotel Floresta vlak bij de start. Het anders redelijk slaperig plaatsje was compleet in de ban van de Trail de Sacred Forests. Aan het WK deden 38 landen mee met ruim 239 startende atleten van over de gehele wereld, Uruguay, Australië, Japan, Iau, Nepal … wel bijzonder dat al die atleten naar Italië komen voor het WK. Er was trouwens niet alleen het WK Trail maar ook andere wedstrijden tot aan 80km (oef!).

DSC_0871Vrijdagavond was openingsceremonie op de kasteelgronden van Poppi. Op zich is dat altijd wel leuk met een vlaggenparade van alle teams maar helaas duurt het ook meestal erg lang, zeker als alle landen met applaus worden voorgesteld en vervolgens de lokale notabelen mooie speeches in het Italiaans geven gevolgd  door kakofonie van wereldwijde atletenorganisaties. Dit WK ultra Trail werd georganiseerd de International Association of Ultrarunners (IAU) namens de International Trailrunning Association (ITRA). Klinkt logisch, maar het lijkt wel de wereld van drie boksbonden, want je hebt ook de World Mountain Running Association (WMRA) of de International Sky running Association (ISF), of de Silly Walk Department (mijn favoriet!). Uiteindelijk leuke avond om in de wedstrijdsfeer te komen, met alle teams samen en een heerlijk (pasta) buffet ’s avonds.

Zaterdag 10 juni was om 0800 de start … 0400 ontbijt … even weer liggen … 0600 twee heerlijke Italiaanse Espresso doppio … gereed!

DSC_0882Het parcours gaat meteen hard omhoog de bossen in, eerst nog een breed pad maar dan smaller en meer losse stenen. Mijn wedstrijdstrategie was om de eerste helft relatief rustig aan te doen, kijken hoe het gaat met het klimmen en dalen en de hitte en dan op mijn duurvermogen de tweede helft doorlopen. Bij de start nog bewolkt, breekt de zon toch al snel door en stijgt de temperatuur richting de 30 graden Celsius. Prettig is dat een groot gedeelte van het parcours door de prachtige bossen gaat, dat is genieten van de natuur en minder warm! Toch zijn er ook enkele open stukken over steengraden naar uiteindelijk drie ‘toppen’ in de route, en dan is het erg warm!

DSC_0888
Tijdens de trail stop ik soms even voor een foto / video / energy gel / genieten

Op de helft is de eerste post waar begeleiding spullen mag aan-/afgeven. Hier neem ik de trailstokken mee voor twee relatief steile stukken. Het oefenen afgelopen week met in-/uitklappen van de driedelige Black Diamond Trailpoles (vriendelijk gekregen als testexemplaar van de MudSweatTrails Store , dank!) heeft geholpen en ik merk echt profijt bij het klimmen. Wat mij betreft zijn deze trailpoles nu onderdeel van mijn uitrusting als ik in de bergen ga trailrunnen. Afhankelijk van hoe sterk je bent in het klimmen leveren trailstokken zeker meerwaarde op,

Simpelweg: Trailstokken hoe minder berggeit – hoe meer voordeel

IMG-20170610-WA0002Onderweg wordt er veel water aangeboden, dat is fijn met de hitte maar toch blijkt achteraf dat niet iedereen zich misschien realiseert dat alleen water drinken niet voldoende is als je zoveel zweet (mijn trailvest en broek waren wit uitgeslagen door het zweet), maar dat zouten / mineralen moet toevoegen. Veel mensen met kramp, ook binnen het Nederlandse team – dusdanig dat onze beste Nederlander Zac Freudenburg kortstondig aan het infuus moet na de finish (hij trekt gelukkig snel bij!).

dsc_0855.jpg
De knokkelige knieën van het NLD INOV-8 team, beide op INOV-8 Roclite 305
percorso_Mondiale_TSF_49km
Mijn GARMIN gaf 47,5 km en 2800m

 

 

 

 

 

Onderweg heb ik tussen 30 – 40 km toch ook wat last van kramp in mijn voeten en kuiten. Nadat ik de veters van mijn INOV-8 Roclite 305 na de tweede teambevoorradingspost wat losser maak is dat opgelost, gelukkig maar. Een prachtig ‘horizontaal’ pad door een bos met mooie hoge bomen, de gedacht dat het daarna nog alleen maar afdalen is en dat ik nog kans heb om een plaatsje op te schuiven in de Nederlandse teamranking geven mij een tweede leven. Enkele kilometers voor het einde haal ik Dominique Pankow in die helaas veel last van kramp heeft.

Mijn voedingsplan voor onderweg verloopt gelukkig goed, ik vertrek met een 0.5 liter softflask met water en een mineralen bruistablet. Bij de twee verversingsposten ruil ik die in voor een nieuw exemplaar. Samen met een extra stop drink ik onderweg twee liter samen met in totaal zeven energy gels. Hier had ik op meer gerekend – drie per uur – maar dat voelde onderweg als te veel, mogelijk door de hitte. Geen hongerklap of lichtheid in het hoofd dus blijkbaar voldoende. Na de finish meteen veel eiwitrijke RECUPRO shakes gedronken (voor mij bevalt TriSportPharma maar je moet zelf proberen / testen en dan kiezen).

Wat heerlijk was onderweg: een blokje Parmezaanse kaas – zout, pittig, MJAM!

received_1520911964648913Ik finish net binnen de zes uur, 5.56.43, super blij (96e overall en 82e man (van de 138) – een hoop snelle dames dus! Dan is bij de mannen de Spaanse winnaar Luis Alberto Hernando (net als vorig jaar) al 1,5 uur binnen, en ook de eerste vrouw, de Française Adeline Roche, heeft al een uur gedoucht.

Nederland doet het als ‘vlak landers’ goed. Ragna Debats wordt super knap vierde (vorig jaar derde, en maar 3 minuten achter Zac) en bij de mannen zijn Zac, Tim en Peter ook al een half uurtje binnen voor mijn finish (waarna Dominique snel eindigt). Kim, Leonie, Karin en Mirthe volgen dan al snel. Helaas moest Erwin onderweg uitstappen met maagklachten. Het herenteam wordt 15e en het damesteam knap 11e , niet slecht toch!

We komen er als team niet helemaal ongeschonden uit. Naast al beschreven kramp en maagklachten maken drie nog een behoorlijk smak op de harde stenen. Zoals naar het nu lijkt zonder al te grote schade maar wel redelijk bont, blauw en beurs.

s’ Avonds is de prijsuitreiking in het dorp, lekker naast ons hotel, met veel muziek en een spectaculair vuurwerk ik de Italiaanse kleuren: groen, rood en wit. Nog even een ijsje eten, en dan gaat toch langzaam bij mij het licht uit.

Volgend jaar, 12 mei 2018, is het WK in het Penyagolosa Park nabij Valencia in Spanje met ruim 80km met veel (!) hoogtemeters,

wie weet … nu eerst even bijkomen.

Het Nederlandse team bestond dit jaar uit de volgende atleten:

Dominique Pankow, Peter van der Zon, Tim Pleijte, Erwin Adan, Geordie Klein, Zac Freudenburg, Ragna Debats, Mirthe Overkamp, Leonie Ton, Kim Mulder en Karin Sloove.

Een super gezellig begeleidingsteam hielp ons optimaal te presteren:

Laurens Groenendijk dank voor je continue, aanstekelijke enthousiasme samen met Guy Otten. En de ondersteuning tijdens de loop door Pere Aurell Bove, Menno Mulder en Onno. Bart van Driel speciaal dank voor de mooie teamsponsoring van super prettige Julbo Eyewear zonnebrillen en het regelen van teamtrainingspakken via Outdoor XL in Barendrecht. En Monique Derksen heel veel dank voor de goede massage en advies over mijn linker Achilles / voet irritatie.

Voor een algemeen wedstrijdverslag verwijs ik graag naar MudSweatTrails.

Oefening baart kunst

Vallen en opstaan met trailrunning poles

Oefenen totdat je er bij neer valt,

in het donker, achterstevoren, vermoeid, nat en koud…

… klinkt bekend? Misschien uit de film Master and Commander (zet je volume meteen hoog!) waar via ‘gundrills’ men twee keer zo snel kan schieten dan de gevreesde tegenstander en daarmee een beslissend competitief voordeel bereikt. Of uit je diensttijd (als je oud genoeg bent) of zoals ikzelf omdat je bij defensie werkt en in de praktijk hebt geleerd dat ‘gundrills’ soms het verschil maken tussen leven en dood.

MOV_0838_000032Ho, ho, … wacht eens even, maar dit weblog gaat toch over trailrunning, niet leven en dood. Inderdaad niemand die er wakker van ligt of ik nu snel of langzaam, lopend of staand, met een hoofdlamp of op gevoel mijn gloednieuwe trailrunning poles ga gebruiken … behalve ikzelf dan.

Voor mijn deelname aan het WK Trail 2017 10 juni a.s. in Badia Prataglia (Italië) denk ik dat ik met trailrunning poles beter ga presteren op de 50km inclusief 3000+ hoogtemeters. En gedurende het zesdaagse International Trail Festival in Jaca (Spaanse Pyreneeën) ga ik ze zeker gebruiken tijdens de in totaal 234km met 15.000+ hoogtemeters.

MOV_0838_000041Maar … ik had nog nooit met poles een trailrun gedaan! Gelukkig is er veel informatie te vinden op internet en ben ik zowel in Italië als in de Spaanse Pyreneeën omgeven door allerlei zeer ervaren berg trailrunners.

Tom Maessen en Marc Weening van MudSweatTrail (Store) waren zo vriendelijk om mij een paar Black Diamond Distance carbon FLZ aan te bieden ter (letterlijke) ondersteuning van mijn aankomende trailactiviteiten … ik kan niet anders zeggen dan top, bedankt!

Echter, het WK Trail is nu niet het moment

om de poles uit de verpakking te halen 🙂

Dus dit weekend, tijdens een reis voor mijn werk in Szczecin, Polen, trok ik de ‘stoute stokken’ uit de verpakking en ging op pad in het nabijgelegen park, op zoek naar reliëf. DSC_0827Nu was dat er niet al te veel maar de basisvaardigheden, in- en uitklappen, opbergen in mijn Compressport UltRun 140 pac, en links van rechts onderscheiden (de polsbanden zitten links en rechts tegengesteld ingevlochten, aangegeven door R en L – ik dacht eerst dat L voor large stond, totdat ik de R zag!) zitten er al redelijk in een week voor Italië … maar maak u eigen oordeel op en kom zeker met tips na het zien van mijn vorderingen via YouTube – Vallen en opstaan –.

Verdere ervaringen volgen …

… nu genieten van het goede leven na een trailrun … de herstellende eiwitten volgen later wel.

DSC_0835